O nas

Założyła Fundację, ponieważ uznała, że samo narzekanie na internet niewiele zmienia.

Na co dzień pomaga dorosłym lepiej rozumieć świat młodych ludzi oraz wyzwania, z jakimi mierzą się oni w cyfrowej rzeczywistości. Wyjaśnia, co dzieci naprawdę robią w sieci i dlaczego stwierdzenie „siedzą w telefonach” zwykle niczego nie tłumaczy.

Dzieciom i młodzieży pokazuje, jak korzystać z technologii świadomie i bezpiecznie — bez straszenia i moralizowania, za to z dużą dawką praktyki oraz zdrowego rozsądku.

W Fundacji odpowiada za merytoryczną stronę projektów. Tworzy materiały edukacyjne, programy szkoleń i rozwiązania cyfrowe. Projektuje również doświadczenia edukacyjne w aplikacji, dbając o to, aby wiedza nie tylko dobrze brzmiała, lecz także była zrozumiała, angażująca i możliwa do zastosowania w praktyce.

Zadaje dużo pytań, podważa oczywiste odpowiedzi i sprawdza, czy za modnymi hasłami rzeczywiście stoją badania. Wierzy, że technologia sama w sobie nie jest ani dobra, ani zła. Źle napisany komunikat uważa natomiast za bezdyskusyjnie zły.

Pseudonim operacyjny:
„Doprecyzujmy”.

Potrafi zamienić pomysł zapisany na serwetce w ogólnopolski program edukacyjny. Główna sprawczyni całego zamieszania. To ona wymyśla nowe projekty, szuka partnerów i przekonuje ludzi, że edukacja cyfrowa może być równie ważna jak matematyka czy język polski.

Specjalistka od łączenia światów, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego: fundacji, biznesu, technologii, szkół i urzędów. Wierzy, że każde „tego się nie da zrobić” oznacza jedynie, że ktoś jeszcze nie znalazł odpowiedniego sposobu.

Znana z zadawania pytań, na które nikt nie jest gotowy odpowiedzieć, oraz z rozpoczynania zdań od słów: „Mam pewien pomysł…”. Zwykle oznacza to kilka miesięcy dodatkowej pracy dla całego zespołu.

Jej paliwem operacyjnym są kawa, nowe projekty i przekonanie, że młodzi ludzie zasługują na lepszą edukację cyfrową.

Pseudonim operacyjny:
„A może zróbmy jeszcze…”.

Przenosi, układa, poprawia i dopasowuje. Pilnuje, żeby nasze edukacyjne pomysły nie utknęły na zawsze w dokumentach roboczych o nazwach takich jak „wersja_finalna_ostateczna_3”.

Ma cierpliwość do szczegółów, oko do kompozycji i wyjątkową odporność na zdanie: „To tylko drobna poprawka”.

Nie zawsze stoi na pierwszym planie, ale bez niej wiele naszych projektów nadal mieszkałoby w Wordzie. A nie jest to miejsce, w którym powinny dorastać dobre pomysły.

Prywatnie najchętniej wybiera mroczne klimaty, gry komputerowe i estetykę, w której czerń nigdy nie jest tylko czernią. Pod tą nieco gotycką warstwą kryją się jednak ogromna uważność, wrażliwość i dużo serca.

Pseudonim operacyjny:
„To nie czarny, to antracyt”.

Gdyby ktoś powiedział mu, że czegoś nie da się przeanalizować, prawdopodobnie po godzinie wróciłby z raportem, wykresem i trzema alternatywnymi rozwiązaniami.

Na co dzień zamienia chaos w dane, a dane w decyzje. Między jednym zapytaniem SQL a drugim buduje światy fantasy, projektuje wampirze królestwa i prowadzi wojny z literówkami.

Podejrzewamy, że czyta dokumentację tak, jak inni czytają kryminały.

Pseudonim operacyjny:
„SELECT *”.

W biurze odpowiada za rozładowywanie napięcia, testowanie wygody podłóg i przypominanie zespołowi, że świat się nie zawali, jeśli ktoś na chwilę pójdzie na spacer.

Chrapie podczas narad, puszcza bąki bez konsultacji z zarządem i ma wyjątkowy talent do pojawiania się dokładnie wtedy, kiedy atmosfera robi się zbyt poważna.

Nie tworzy programów edukacyjnych, ale skutecznie uczy nas równowagi i przypomina, że nie każda sprawa musi być traktowana śmiertelnie poważnie.

Pseudonim operacyjny:
„Dyrektorka ds. głaskania i spraw naprawdę ważnych”.